Partially remembered

Учора я сама зрабіла гарбузовы пірог. Увесь год цяпер буду пра гэта ўзгадваць - як я зрабіла гарбузовы пірог.... сама зрабіла - сама з'ела, бо болей нікому ён не падабаецца. Вось і рабі пасля гэтага людзям прыемна. 

Менск - Minneapolis - Manila... нейкі карагод М-ак.

"Tell me one last thing," said Harry. "Is this real? Or has this been happening inside my head?"
Dumbledore beamed at him, and his voice sounded loud and strong in Harry's ears even though the bright mist was descending again, obscuring his figure.
"Of course it is happening inside your head, Harry, but why on earth should that mean that it is not real?"

Скончыла апошняга Потэра. Усё ў жыцці адразу набыла сэнс, да гэтага нябачны. Надзя, рэкамендую.

Што робіцца ў свеце, дакладней у Мінеапалісе, дакладней там, дзе я жыву... Гадзіну таму адзін з маіх самых любімых мастоў праз Місісіпі абваліўся ў ваду, падчас самага трафіку, з кучай самаходаў і, адпаведна, людзей. Я як раз ехала з працы, як адразу перада мной над дарогай дзе я ехала, загарэўся папярэджвальнік "I-35W north of I-94 closed, use alternative route", і нумар радыё-хвалі да якой рэкамендавалі падключыцца, каб даведацца дзе лепей ехаць. Я пра сябе чартыхнулася, радыё не ўключыла, падумала чарговая аварыя... Прыехала дадому, праверыла тэлeфон - 6 смс-ак, чый змест мне быў не вельмі зразумела: "are you Ok", "just watched the news, wanted to make sure you're ok", "lena pozvoni mame", і г.д. Я адразу навіны ўключыла... да гэтага складана паверыць у тое што здарылася, так блізка ад мяне, такі родны мост, паміж домам і універсітэтам... Патэлефанаваць камусці амаль немагчыма, усе лініі заняты, добра хоць бацькам датэлефанавалася, мама мая на вушах стаяла... Якое жыццё страшнае і непрадказальнае...

прывет!
сядзім з лёхай у аэрапорце ў сеуле пасля 14-гадзіннага пералёту і жром шакаладныя цукеркі. 7 гадзінаў раніцы панядзелку тут, 5 вечара нядзелі ў мінеапалісе, 1 ночы ў менску. Час гэта такое эфемернае паняцце, яго можна пераплюнуць на самалёце і так і сяк.
А аэрапорт гэты - самы афігенны аэрапорт у якім я толькі калісьці была.
Ніколі не была ў Азіі. Міжнародны аэрапорт гэта вядома не зусім Азія, але нават тут адчуваецца - ўсё такое акуратнае, ціхае, нешта журчыць, мова такая ласкавая нейкая. Нічога лішняга, нічога не раздражняе. Падабаецца ўсё!
А праз гадзіну самалёт на Манілу, а праз 6 гадзінаў МЫ нарэшце пабачымся з Дашкай. Столькі доўга чакала, што ўжо няма моцы болей чакаць.
А пішу так проста, каб памятаць. Што жыццё руліць.

а я сёння зварыла арцішок.
есці ў ім няма чаго.

хачу зялёны напой тархун - самы смачны напой у свеце!

дык гэта калі "НА ЖАЛЬ" пішуць разам. Я сама з памылкамі пішу, у асноўным з пунктуацыйнымі, і тое толькі таму, што лянота коскі ставіць. Калі моцна захачу, магу і без памылак напісаць, асабліва калі што пад дыктоўку. Але кожны раз, калі вочы сярод жж-тэкста знаходзяць "нажаль", дык нервуе страшэнна. Сіўковіч бы на вас ўсіх.

Паглядзела кіно "Плошча" Хашчавацкага, некалькі разоў не вытрымлівала - сыходзіла ад кампутара, бо слёзы душылі, і чамусці было сорамна плакаць. Паказалі будынак ліцэю, там хутка будзе суд, усё ў жалезных кратах, пафарбавана ў белы-белы колер, але лесвіцы пазнаць, і сцены пазнаць з вокнамі, і такое ўражанне, што ліцэй згвалцілі, і нас усіх згвалцілі разам з ім.
Зараз сяжу і раву, але сэнс які, калі што рабіць - невядома, і калі Жукава кажа, што гэта ўсё таму, што мы пастарэлі, і чым далей, тым менш веры і болей цынізма. І калі ў сценах дзе былі Марозава і Касцюковіч і Дзядзюля, і кветкі якія мы палівалі за пяцёркі па хіміі, і падваконне, дзе мы планавалі вандроўкі ў Афрыку, і калі ў гэтых сценах цяпер будзе ваенны парадак, і жалезныя краты, і будуць судзіць тых, хто там ўжо аднойчы быў, быў даўно, нібы ў іншым жыцці, і ў зусім іншай ролі... як тады верыць, ў што тады верыць, і навошта?

а гэтыя сукі цудоўна ведаюць, што робяць, і за гэта я іх ненавіжу з такой моцай, якой бы хапіла каб забіць іх дзяцей, як яны забілі нас даўно ўжо, у тым іншым жыцці дзе мы былі дзецьмі.

але мы пастарэлі. і цынізм правіць балам.

маленькі брудны хлопчык, якога я бачыла амаль кожны дзень на вуліцах Ўахакі.

Нядаўна сніўся сон, што я усынавіла дзяўчынку (удачарыла?..) з Філіпінаў. Такі яркі сон быў, і дзяўчынка такая яркая - з такой смуглай скурай, вялізнымі карычневымі вачыма, і нейкая напужаная ўся, маленечкая зусім. Яна такая брудная ўся была, і я яе мыла. І ў мяне да яе проста душыла пяшчота, і я ёй казала: усё роўна хто цябе нарадзіў, галоўнае што ты зараз з намі і мы цябе любім болей за ўсё на свеце. І так асцярожна-асцярожна абдымала. Пасля прачнулася, і пачала думаць, што як мінімум аднаго дзіцёнка усынаўлю. Бо столькі дзяцей на свеце, якія ЎЖО народжаныя, і якія ня маюць нармальных сем'яў, і ніколі ня будуць іх мець, што я адчуваю што гэта маральна няправільна нараджаць яшчэ болей дзяцей, калі я магу ўзяць хаця б аднаго з гэтых гаротных маленькіх людзей без бацькоў і стварыць з ім альбо ёй сям'ю.

Ну ўсё, заўтра будзе дзень Х. Заўтра я нарэшце дакажу сваю даўнюю тэорыю, што чым болей вучыш, тым горш здаеш іспыт. Заўтра я здаю GRE (Graduate Records Examination) - іспыт у аспірантуру, які складаецца з 4 частак: 2-х сачыненняў, лінгвістычнай часткі і матэматычнай. Пачала я вучыць тыдзень таму. Задаволеная сабой, што не адклала ўсё на апошні момант, узяла ў бібліятэцы вялізны падручнік па падрыхтоўцы, і села вучыць. Першае, што я вычытала было "калі ў вас да тэсту засталося менш за 4 тыдні, тэрмінова адкладзіце гэтую кнігу і рабіце нешта па-іншаму", альбо іншымі словамі "калі ў вас да тэсту засталося менш за 4 тыдні, і вы толькі зараз адкрылі гэтую кнігу, то вы вялікі ідыёт". Тады я зразумела, што гэта, у прынцыпе, і ёсць АПОШНІ момант, таму ганарыцца тут няма чым.

Але я настроілася рашуча, і ўсё ж не адклала тую кнігу (яна проста адзіная ў бібліятэцы заставалася), і села вучыць. Паралельна зразумеўшы, што я аказваецца ні фіга ангельскай мовы не ведаю, я вучыла тры дні і тры ночы. Вывучыла 79 новых словаў, і паўтарыла ўсю матэматыку. Пасля вырашыла, што да тэсту я ўжо фактычна падрыхтаваная, і пайшла гуляць сабе. На наступны дзень думаю - а паспрабую я напісаць пробны тэст які можна на інтэрнэце скачаць. Напісала. У 59% percentile, што азначае 41% людзей напісалі лепей за мяне. Гыгы. Гудбай, ПэнСтэйт Юнівэрсіці!! Пахадзіла, паперажывала, пасля думаю - ладна, можа і не такая я падрыхтаваная, можа яшчэ трохі павучу. Вучыла яшчэ пару дзён, і ўчора думаю - ну яшчэ адзін тэсцік паспрабую. І паспрабавала, на гэты раз патрапіла у 23%, адпаведна 77% напісалі бы лепей за мяне. Гагага, гудбай, аспірантура!! Такім чынам, калі далей так пойдзе, то заўтра, на сапраўдным тэсце, я напішу недзе прыкладна на 0%.  Таму я забіла зусім на тое каб яшчэ штосці вывучыць, і сяжу, каву папіваю. Купіла сабе даўнхіл лыжы, пайду можа заўтра катацца...

( хачу яшчэ! )

now what the hell do i do?...

Ізноў у Мексіка Сіці.. у гатэлі калі запаўняла картку на свой пакой, не магла ўзгадаць сваю адрэсу ў штатах. Ён на мяне глядзіць дзікімі вачыма, кажа "ХАТНЮЮ адрэсу напішыце". Я кажу "Дык я не памятаю хатняй сваёй адрэсы таксама, я апошнія 4 месяцы па гатэлях жыву". Ён паглядзеў на мяне так жаласліва, кажа "Ну горад хоць памятаеце?.. Горад пішыце тады.."

Заўтра, праўда, усё да мяне вернецца. Бо заўтра назад у Мінеапаліс. Што там за надвор'е, хоць бы ведаць... У мяне дык такое адчуванне, што лета скончылася, і хутка пачнецца восень. Першая восень за 17 год, калі мне не трэба пачынаць чарговы вучэбны год. Наступныя некалькі месяцаў будзе дурдом - ніякіх планаў наконт працы, наконт жылля, наконт дзе ўзяць грошы. Я ў лепшых сваіх традыцыях адклала ўсё на апошні момант.. і цяпер мне страшна вяртацца. Затое вяртаюся я з трыма тысячамі фотак, 5 кілаграмамі малюнкаў, архітэктурным дыпломам, двума праколатымі вушамі, дзвюма пляшкамі мескалу і ахерэнным загарам.

That should count for something.:)

я пракалола вушы.
гэта быў адзін з самых спантаных маіх учынкаў. Проста бадзяліся сёння па Мексіка Сіці, убачылі краму з завушніцамі і татуіроўкамі, ну і пракалоліся...
Так на маім целе з'явіліся яшчэ дзьве дадатковыя дзіркі.

А заўтра прыязжае Лёша і мы едзем назад у Ўахаку, а пасля вандраваць па Мексіцы. Я закахалася ў гэтую краіну..

Засталося 12 дзён.

На жаль не змагу заўтра быць з вамі на плошчы, і не змагу крычаць разам з усімі што Беларусь Жыве, і не змагу адчуваць перамогу на сваёй скуры, калі тысячы, дзесяткі тысяч людзей нарэшце зробяць тое, чаго так моцна чакалі столькі год, і калі хопіць моцы, і хопіць веры, і напору ісці да канца.. але я з вамі, разам з сотнямі тысяч беларусаў, раскіданых па ўсім свеце, з вамі ў думках і словах, і адзінае месца дзе я хачу зараз быць - гэта побач з вамі, дзе з кожнай хвілінай становіцца свабадней дыхаць і дзе ў паветры лунае мой сцяг (хоць заўтра як мінімум адзін бел-чырвона-белы будзе лунаць у Мексіцы таксама).

Я веру ў цябе, Беларусь

Ну ўсё. Нібыта амаль што сабралася, засталася розная дробязь - шкарпэткі, дакументы, грошы... Як ні старалася, адным чамаданам ніяк не абыйшлося, у выніку бяру два вялізных у багаж, і з сабой у самалёт кейс з лэптопам, сумку на калёсіках, і трубку з 5 кг скручанай паперы. Карацей, усё як звычайна.
Пайшлі сёння з Лёшам у кітайскую рэстарацыю мяне праводзіць. І ў канцы далі fortune cookie з пажаданнем "не адкладайце на заўтра тое, чаму можна радавацца сёння". Выходзім з рэстарацыі, а ў Мінеапалісе раптам снег валіць сцяной, і невядома адкуль ён узяўся, бо апошнія некалькі тыдняў было сонца і плюсавая тэмпература. Ну я як пачала радавацца, бо наступны раз убачу снег невядома калі. Можа нават праз год. Бо роўна праз 24 гадзіны я буду там, дзе ўвесь час блакітнае неба з белымі аблокамі, зялёныя дрэвы, пахучыя кветкі і плюс 25 па цэльсію. Але чамусці мяне гэта зусім не радуе зараз, бо самае маё дарагое застаецца тут без мяне мёрзнуць :(

Наступны раз напішу ўжо з Мексікі... (Калі ўсё добра будзе.)

( А вось чым мы вячэралі. Людзям на дыеце глядзець катэгарычна не рэкамендую! )